Het reisstrijkijzer: wat is het en hoe kan je het herkennen?

De vroegste reisstrijkijzers werden voornamelijk verwarmd met behulp van een open vlam, zoals een gasbrander of een petroleumlamp of met behulp van vaste spiritus zoals metablokjes. Deze strijkijzers waren gemaakt van gietijzer en hadden een los te koppelen handvat voor eenvoudig vervoer. Ze waren zwaar en moesten regelmatig opnieuw worden verwarmd.

Met de opkomst van elektriciteit in huishoudens verschenen in de jaren 1920 elektrische reisstrijkijzers. Deze waren voorzien van een elektrisch verwarmingselement en een thermostaat om de temperatuur te regelen. Ze waren kleiner en lichter dan hun voorgangers, waardoor ze geschikter waren voor op reis. In de jaren 1930 en 1940 werden opvouwbare reisstrijkijzers populair. De meeste merken of producenten hadden een reisstrijkijzer in hun gamma. Je ken er dus vanuit gaan dat er vraag was aangepaste strijkijzers voor op reis. Ze hadden mogelijkheden om onder andere het handvat op te vouwen, waardoor ze eenvoudig konden worden opgeborgen en meegenomen, een los te koppelen snoer en een compact ontwerp dat ze handig maakte voor reizigers. In de jaren 1960 werden stoomreisstrijkijzers geïntroduceerd, wat een revolutie betekende in het strijkproces. Ze hadden een waterreservoir dat gevuld kon worden, en de geproduceerde stoom hielp bij het efficiënt verwijderen van kreukels. Stoomreisstrijkijzers werden veel gebruikt vanwege hun verbeterde strijkprestaties. Naarmate de technologie vorderde, werden reisstrijkijzers steeds kleiner, lichter en gebruiksvriendelijker. Fabrikanten introduceerden functies zoals regelbare temperatuurinstellingen en intrekbare snoeren om het gebruiksgemak te verbeteren.

Grootte

Voor het reizen per auto, trein, boot of later ook per vliegtuig was het van belang dat het strijkijzer kleiner en lichter was dan het toestel dat thuis gebruikt werd. Het toestel mag niet alleen niet te groot en te zwaar zijn, het moet vooral handig zijn om te verplaatsen. Dit wil zeggen dat er best geen onderdelen uitsteken, je niets kan kwijtraken of afbreken. Denk bijvoorbeeld maar aan de kabel of het handvat.

Kabels waren, zeker tot aan het midden van de vorige eeuw, niet vast aan het apparaat. Je kon een stekkerkabel op meerdere elektrische apparaten gebruiken. Je had dus maar één kabel nodig voor verschillende toestellen.

Van het handvat wil je vooral niet dat het in de weg zit of ergens blijft achter haken. Daarom werden er manieren bedacht om het handvat te laten klappen naar voor, naar achter of opzij. Of om het handvat helemaal van de strijkvoet af te nemen.

Spanning en vermogen

Thuis is het een kwestie van het strijkijzer in het stopcontact te steken. Uit dat stopcontact komt elektrische spanning, uitgedrukt in volt. Die elektrische spanning, of voltage, zorgt dat het elektrische strijkijzer werkt. Thuis is deze spanning steeds hetzelfde, bij ons is dit nu 240 volt. Op reis, in binnen- of buitenland, kan dit verschillend zijn, bijvoorbeeld 110 volt. Daardoor moet het strijkijzer de mogelijkheid voorzien om te wisselen in het voltage.

Een strijkijzer heeft ook een bepaald vermogen of wattage. Hoe hoger het wattage, hoe meer elektrische energie een elektrisch apparaat of apparaat verbruikt gedurende een bepaalde periode. Net zoals met het voltage, verschilt het wattage in verschillende landen, en vroeger zelfs in verschillende regio's.

Zowel het voltage als het wattage moeten dus kunnen aangepast worden aan de gangbare spanning en vermogen van de plaats waar je je in bevindt. Hiervoor bedachten producenten verschillende mogelijkheden; schakelaars, knoppen, het anders plaatsen of draaien van de (losse) stekker in het toestel, …